2008/Oct/15

  

 


 

ขอต้อนรับ

 

 

สู้สมรภูมิคนเลว  

...

หากคิดจะชั่ว....ต้องเลวให้ถึงที่สุด

ไม่อย่างนั้น

อย่าริอาจเป็นคนเลว!!!

...

 

 

 


 

VILE! DO I?

 

เลว!!...ผมเปล่าซักหน่อย!?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฟิคดัดสันดารคนเลว...เลวหน้าซื่อ...และเลวหน้าเอี๊ยด-เอี๊ย!...

 

 

.

.

 

 

 

" ฉันเกลียด!!! เกลียดแก ...ฮือ...ทำกับฉันอย่างนี้ได้ไง ทำได้ยังไง

ไอ่เลว แกทำลายความไว้ใจฉัน...ฮือ ฮื้ออ"

มือเรียวกระหน่ำทุบชายหนุ่มร่างบางตรงหน้าไม่ยั้งโดยมีมือทั้งสองข้างของคู่กรณี

ปัดป้องพันละวัน

ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อล้นชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำสีใส

ความเกรียวกราดโมโหโธโสถูกปลอดปล่อยผ่านมือทั้งสอง

 

 

หญิงสาวที่คงจะเคยดูดีแต่ตอนนี้ใกล้เคียงกับคนบ้าไร้สติควบคุมตัวเอง

อย่างไงอย่างงั้น

"อะไรกันครับพี่ !!! หยุดทำร้ายผมซักทีได้ไหม๊ พูดกันให้รู้เรื่องก่อน"

"ฮือ...ฉันต้องพูดอะไร...ถามตัวแกเองสิ ...แก เอาโปรเจคฉันไปอย่างหน้าด้าน ๆ

ยังมีหน้ามาตีหน้าซื่อ ถามฉั๊นว่าทำอะไรอีกเหรอ"

 

 

เปรี๊ยะ!

 

 

 

เมื่อได้โอกาสเหมาะฝ่ามือบางฟาดไปบนใบหน้าอ่อนหวานเยาว์วัยกว่าเต็มแรง

"ระยำนัก...รุ่นน้องที่ฉันไว้ใจ"

มือบางพลักชายร่างสูงกว่าล้มลง แล้วค่อมทับ

โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกคนได้ต่อต้าน

 

 

เปรี๊ยะ!!

 

 

รอยแดงเต็มรูปฝ่ามือประทับอยู่บนใบหน้าทั้งสองข้างอย่างไม่ต้องสงสัย

"นี่คือความรู้สึกของฉัน รู้สึกหรือยัง"

 

 

 

...รู้สึกเจ็บปวดเหรอ...ไม่เลย คนที่เจ็บปวดไม่ใช่ผมแน่นอน...

 

 

 

 

 

.....................................ทำอะไร!! หยุดนะ!!..........................................

 

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่เปิดประตูออกมาด้านนอก

เพราะอีกคนออกมาคุยนานเกินไปและได้ยินเสียงผู้หญิงที่เขาคุ้นเคยดี

"...ยุนโฮ..."

"??"

"เจสซี่!! คุณทำอะไรน่ะ" มือหนารีบเดินไปฉุดผู้หญิงที่นั่งคร่อมเพื่อนร่วมสายงาน

เตรียมพร้อมจะทำร้ายคนเบื้องล่างได้ทุกเวลา ทั้งที่อีกฝ่ายอยู่ในท่าเสมือนไร้ทางสู้

ให้แยกออกมา

"คุณ....พวกแก นี่มันอะไร บอกสินี่มันอะไร บอกสินี่มันอาร๊ายย"

เมื่อหญิงสาวได้เห็นใบหน้าชายที่โผล่หน้าออกมาจากห้องรุ่นน้องคนสนิทชิดเชื้อ

ความมึนงงสับสบประทุเข้าสู่การแสดงออกทางสีหน้าแทบจะในทันที

 

 

 

...โดนสวมเขา...

 

 

 

เหมือนบุคคลที่สามจะรู้ดีว่าเขาเองทำให้สถานการณ์ดูแย่ขึ้นไปอีก...

"ใจเย็นก่อน มันไม่มีอะไรทั้งนั้น เมื่อคืนผมเมา กลับบ้านไม่ไหวเลยนอนที่นี่"

"เมา...กลับบ้านไม่ไหว" หญิงสาวตรงดิ่งไปยังชายร่างบาง

เล็บได้รูปสวยที่บรรจงตัดแต่งไว้อย่าดีฉีกขาดจนปาดลึกไปถึงผิวข้างของขอบเล็บ

ที่จงใจกระชากเสื้อเชิ้ตของหนุ่มหน้าสวยแจจุงจนกระดุมกระเด็นหล่น

กระจายลงบนพื้น

 

 

 

แคว๊ก!!!

 

 

 

"เหรอ....นี่อะไร มดกัด?? หมาขบ!! หรือรอยอะไร"

ดวงตากลมโตของฝ่ายหญิงสาวที่มองกลับมาหาคำตอบ

พร้อมด้วยคำพูดเผ็ดร้อน

จนทำเอาชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักถึงกับอธิบายไม่ถูก

เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง

ตัวเองก็ยังตกใจกับร่องรอยบนแผ่นอกบางนั่นเช่นกัน

"ผะ...ผม... นี่คุณหยุดแว๊ด ๆ เป็นคนไร้สาระสักทีได้ไหม๊!!!"

ด้วยความหงุดหงิดและจะด้วยอีกหลายสาเหตุ

ที่ตัวเขาเองก็ยังสับสนและหาคำอธิบายไม่ได้ทำให้เผลอตวาดกลับไป

แต่กว่าจะรู้ตัวใบหน้าซีกหนึ่งก็ชาดิกจนเขาเองไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป

 

 

 

เปรี๊ยะ!!

พลัก!!

หมัดน้อย ๆ ลอยมากระทบมุมปากอย่างพอดีพอดี...

นี่เป็นการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ได้มึนงงที่สุด

ในรอบหลายปี

 

 

 

 

 

"ถ้าคิดว่าทุกอย่างที่คุณกับไอ่เลวระยำนี่ทำกับฉัน

...มันไร้สาระ...คุณมันก็ควาย โดนสวมเขา"

"เจส!!!"

เสียงแข็งตวาดกลับจนหญิงสาวถึงกับชะงัก ยุนโฮไม่เคยขึ้นเสียงใส่เธอ

 

 

 

 

 

เพราะมันใช่มั้ย... เพราะคิม แจจุง....

 

 

 

 

 

"ทำไม...โครงการของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันคิดและทำมากับมือ

โดนคนหน้าด้านโกยผลประโยชน์เชิดเอาทั้งตำแหน่งการงาน

และความทุ่มเทไปต่อหน้าต่อตา...

หรือคุณสมรู้ร่วมคิดกัน ห๊า"

เจสสิก้าไม่เหลือสติที่จะควบคุมความอดทนของตัวเอง

มาถึงตอนนี้จะให้เธอคุมตัวเองคงทำได้ไม่ง่ายนัก

เมื่อตื่นมาตอนเช้าต้องพบกับคำสั่งระงับโปรเจคชิ้นโบว์แดงของตัวเอง

และเป็นงานชิ้นเอก

ของบริษัทพร้อมกับข้อความสั้น ๆ ในอีเมลล์ แม้แต่จะสื่อสารกันทางคำพูดก็ไม่มี

ทิ้งไว้เพียงข้อความที่เข้าใจได้เพียงว่า

 

 

 

 

 

...เธอไม่ใช่มือหนึ่งของบริษัทอีกต่อไปแล้ว...

 

 

 

 

 

'เราได้โปรเจคใหม่ที่เหมาะสมและมีความเป็นไปได้ในเชิงปฏิบัติ

มากกว่าคุณค่าทางวิชาการ ที่นำไปใช้ไม่ได้ จากคุณ คิม แจจุง'

 

 

 

คงจะไม่อารมณ์เดือดขนาดนี้ ถ้าคนคุมโปรเจค คนใหม่ไม่ใช่รุ่นน้อง

ที่ตัวเธอตัดสินความไว้เนื้อเชื่อใจด้วยคำพูดง่าย ๆ ว่า...ถูกชะตา...

ทำให้เธอให้ความไว้วางใจมากกว่าคนวิจัยร่วมคนอื่น ๆ...

 

 

 

 

 

"โครงการนั่นเป็นของแจจุงจริง ๆ ผมกับเขาคุยกันก่อนหน้าคุณอีกนะเจสซี่"

เมื่อยุนโฮต้องการจะอธิบาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้อยู่ในสภาวะที่ตั้งใจฟังอะไร

ต่อมิอะไรได้อีกต่อไปแล้ว

"เหรอ ... ก่อนหน้าที่มันจะเข้าแผนกหรือเปล่ายุนโฮ

คุณคุยกับมันก่อนฉันเป็นแฟนคุณหรือเปล่า"

"ใจเย็นก่อนได้ไหม๊"

ยุนโฮพยามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพราะอีกคนเดือนพล่านยิ่งกว่าองศาของน้ำร้อน

"ใจเย็น...หิ...เล่นรักกับเพศเดียวกันจนสมองฝ่อสินะ!!!!"

 

 

 

เปรี๊ยะ!!!

 

 

 

"ยุนโฮ๊!!!" แจจุงถึงกับตาค้างกับเหตุการณ์ที่ได้เห็นตรงหน้า

"...!!..." แรงตบถึงจะไม่แรงมากนะแต่ทำให้เธอเจ็บปวดไปถึงหัวใจ

"...ผะ ผมขอโทษ"

มือหนาพยายามรั่งร่างของหญิงสาวมาสวมกวดแทนคำขอโทษ

แต่อีกฝ่าย เบี่ยงตัวออกห่างจากท่อนแขนแข็งแกร่งนั่น

 

 

 

 

 

"อย่าเลย...เก็บคำขอโทษคุณไว้ เก็บเอาไว้โทษตัวเองแล้วกัน"

 

 

 

 

 

ช่วงเวลาเหมือนหยุดชะงักให้ยุนโฮตกอยู่ในห้วงความคิดตัวเอง

เขาควรวิ่งตามไปปรับความเข้าใจ...

เขาควรปล่อยให้แฟนตัวเองเดินจากไปแล้วความสัมพันธ์เป็นอันสิ้นสุด...

เขาควรอยู่ที่นี่เพราะร่องรอยพวกนั้น...บนร่างกายแจจุง???

เขาควร....

 

 

 

"ยุนโฮ"

น้ำเสียงแผ่วเบากับความเบาหวิวด้วยฝ่ามือบนแผ่นหลังกว้างเรียกสติเขาให้กลับมา

"ผมกลับก่อนแล้วกัน"

"ผม...ผมขอโทษ ผะ...ผม"

น้ำเสียงตะกุกตะกักผลุบหายเข้าไปในลำคอ

ยิ่งทำให้คนฟังเหมือนเป็นต้นเหตุให้คนร่างบาง

ต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้าอยแบบนี้

"อย่าคิดมากน่ะ ...ผมไปก่อนนะ เรื่องโปรเจคเดี๋ยวผมจะเข้าบอร์ดวันจันทร์

ผมว่าคุณคงโชคดี อย่างน้อยก็กว่าวันนี้มั้ง"

รอยยิ้มจริงใจปรากฎเด่นชัดอยู่บนริมฝีปากหยัก

"ผม...ถ้ารุ่นพี่เจสสิก้าคิดว่าผมเอาโปรเจคพี่เค้าไป ก็ยกเครดิตให้พี่เขาเถอะครับ

ผมมาทีหลัง"

"อย่าคิดมากน่า มันไม่เหมือนกัน ผมกับเขาคุยเรื่องนี้กันมาก่อนก็จริง

แต่ของคุณมันดีกว่านะ ไม่ต้องคิดมาก ผมไปและ ไว้เจอกันที่แผนกพร้อมข่าวดี"

มือหนาประคองไผล่บางที่สั่นน้อย ๆ

คล้ายกับจะปลอบใจว่าไม่มีอะไรมาก อย่ากังวลไปเลย

"เลือดไหลอะ ครับ"

นิ้วเรียบทาบลงบนมุมปากอย่างแผ่วเบาให้ผิวเนื้อซับรอยเลือด

ให้จางจากรอยแผลแตก ความร้อนผ่านปลายนิ้วมือปะทะความเจ็บปวด

จนเกิดเป็นความรู้สึกแปลกใหม่จนคนถูกสัมผัสต้องยืนแข็งแกร่งตัว

ไม่ให้กระดุกตระดิกไปไหน

"??"

"เอ่อ...ขอบคุณ ...หน้าคุณ..."

"ไปเคลียร์เรื่องของคุณสองคนก่อนดีกว่าครับ..."

แจจุงเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่คาดว่าอ่อนโยนบนฝ่ามือนั่น

 

 

 

 

 

ไม่อยากคิดไกล...

ทุกอย่างต้องรู้จักลิมิต...เดินสายกลาง...แล้วจะไม่เจ็บปวด

 

 

 

 

 

"ไปนะ แล้วเจอกัน"

.

.

 

 

คลิ๊ก!! เสียงประตูแนบสนิทรับระบบคีย์การ์ด ทุกระบบนิ่งสนิทยกเว้น...

"อะ..ฮะ..ฮ่ะ...ฮ่า..."

 

 

 

'ฉันเกลียด!!! เกลียดแก'

"หึ...รุ่นพี่ครับใครใช้ให้พี่รักผมไม่ทราบ"

มือเรียวถอดเสื้อเชิ้ตประกอบฉากออก ทายาบาง ๆ บนรอยช้ำสีแดงตามแผงอก

บรรเทาอาการอักเสบของผิวหนัง

รู้สึกพอใจกับรอยบิดเนื้อตัวเองถึงจะเจ็บแต่มันก็สุดคุ้ม...

อยากให้เข้ามาดูอุปกรณ์ ประกอบฉากชิ้นต่อไปจัง

 

 

 

เสียดาย...

 

 

 

อุตส่าห์รื้อผ้าคลุมเตียง จัดร่องรอยการนอน

จนสภาพเหมือนผ่านศึกรักชิงสวาทมาร่วมค่อนคืน

แต่กลับไม่ได้ใช้...

 

 

 

 

 

แจจุงนั่งทรุดตัวอยู่ปลายเตียง

เอียงคอมมองตรงไปข้างหน้าไร้การจัดจดต่อสิ่งใดเป็นพิเศษ

เขากำลังคิด...

 

 

 

หลักฐานชิ้นสำคัญ...โครงการนั่นจะทำยังไงให้เป็นของเขาโดยสมบูรณ์!!!

 

 

 

*

*

*

 

 

"ยินดีด้วยครับแจจุง พวกเร๊าตบมือรับขวัญหัวหน้าคนใหม่หน่อย...

คนทั้งฮอลเล็ก ๆ ในที่ทำงานเดิมต่างแสดงความยินดีกับอดีตเพื่อนร่วมงาน

ในตำแหน่งใหม่

หัวหน้ากลุ่มของพนักงานยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อไป

"เห็นไม่เท่าไหร่มาเป็นหัวหน้าเสียและ แต่แจจุงเป็นก็ดี ผู้หญิงคนนั้นแปลก ๆ

ทำงานด้วยแล้วมันเกร็ง ๆ ยังไงไม่รู้"

"ขอบคุณครับ...อย่าไปพูดถึงเขาแบบนั้นเลยครับเรามาเริ่มงานของเราดีกว่า...อะแฮ่ม

ทำงานครับทำงาน!!!"

"โห้ววว...นิจะไม่ฉลองกันหน่อยหรอ ว้า...หัวหน้าบ้างานอีกคนแล้ว!!"

"ฮ่ะ...ฮ่า"

 

 

 

 

 

ต้องทำงานสิ...ต้องทำลายหลักฐานของผู้หญิงคนนั้นให้หมด

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ของการเปลี่ยนตำแหน่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เขาจัดการคัดลอกเอกสารทุกแฟ้ม ตั้งใจอ่านตั้งใจจับผิดทุกถ้อยคำ

ปรับเปลี่ยนรูปแบบประโยคให้เข้าใจง่ายด้วยภาษาแบบกึ่งวิชาการ

ตามที่ได้เสนอให้ยุนโฮฟัง

 

 

 

และที่สำคัญ...

 

 

 

อ่านแล้วต้องไม่ทำให้นึกถึงผลงานของผู้หญิงคนก่อน

งานไม่ง่ายแต่เขาก็สามารถทำมันได้อย่างง่ายดาย...พรสวรรค์!!...

 

 

 

 

 

ขอบคุณครับรุ่นพี่ที่เก็บหลักฐานทุกอย่างพร้อมก็อปปี้ไฟร์ไว้อย่างนี้

ข้อมูลปลดล็อคถึงจะยากไปหน่อยแต่ผมก็รู้แล้วกัน

 

 

 

 

 

...พี่เชื่อใจผมนิ...ทุกอย่างมันก็ง่ายขึ้น

 

 

 

เสียเงินให้คนงัดแงะบ้าน ให้ผมได้โน๊ตบุ๊คคู่ใจเล่มนั้นมาอยู่ในมือ

ทรัพย์สินนอกนั้นอยากได้อะไรยกไปได้ก็เอาไป

เสี่ยงสำหรับโจรแต่ประโยชน์มันน่าสนใจ

 

 

แต่...

 

 

ต้องตามเช็ดตามล้างจ่ายค่าปิดปากไปก็มาก

เพราะความสะเพร่าของคนชั้นล่างชอบใช้แต่กำลัง

จนสมองพิการใช้งานไม่เป็น..

แล้วนี่ถ้าใครสักคนปากเปราะ...เขาไม่แย่หรอกหรือ??

 

 

 

 

 

ผมมีวิธีน่า...เชือดไก่ให้ลิงดู ซักตัวสองตัว...ก็กลัวจนขี้ขึ้นสมองแล้ว

 

 

 

 

 

พระเจ้าครับ...

ผมชำระล้างคนบาปหนาซักคนแบ่งเบาภาระให้

คงไม่ทำให้พระองค์ลำบากใจที่จะปกป้องคุ้มครองคนธรรมดา

แต่ทำเกินหน้าที่อย่างผมนะครับ...

 

 

 

 

 

เพราะทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุที่ผมตั้งใจ!!!

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

เช้าวันใหม่ที่สดใสอีกหนึ่งวัน...

ติ๊ดดดด...ติ๊ด สัญญาณโทรศัพท์เตือนว่ามีสายเข้าครางเบา ๆ

บนโต๊ะข้างเตียง...

"ยังเช้าอยู่เลยใครโทรมาน้า"

 

 

 

 

 

...แผนผม...สำเร็จแล้วใช่ไหม๊??

 

 

 

 

 

"ครับ ผม คิม แจจุงครับ"

"..."

"ห๊ะ!! ครับ ๆ ผมจะรีบไปครับ...คับ"

 

 

 

เสียงรายงานข่าวแว่วมา....

 

 

 

"ขณะนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ทำการตรวจค้นบ้านหลังต้องสงสัย

ได้ของกลางเป็นจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นเป็นเชฟเก็บข้อมูลและเงินส่วนกลาง

ของบริษัทเอสเอ็ม โคเรีย รีเสิร์ทเซอร์

ที่คุณคิม แจจุง ดำรงตำแหน่งผู้บริหารงานวิจัยและค้นคว้า

ได้เข้าแจ้งความไว้เมื่อหลายวันก่อน...ผู้ร้ายได้ทำการต่อสู้กับและเสียชีวิตในที่สุด

ผู้เสียหายที่สงสัยว่าทรัพย์สินมีค่าอาจอยู่ในการครอบครองของผู้ร้ายรายนี้

ขอให้มาแสดงเจตจำนงค์ขอดูหลักฐานได้ที่สถานี่ตำรวจ...."

 

 

 

เป็นโจรก็ต้องตายด้วยมือตำรวจ...แต่

คุณตำรวจครับ...ปิดข่าวได้เนียนจัง ยิงผู้เสมือนผู้ร้ายที่ถือปืนปลอมเป็นอาวุธ!!

ทุเรศ...

โลกมนุษย์...ก็เส็งเครงแบบนี้แหล่ะ

 

 

 

 

 

ตัวแปลแรกโดนเก็บไปหนึ่ง...คนอื่น ๆ คงจะสำนึกได้ในไม่ช้า

...อย่าคิดหักหลัง คิม แจจุง!!...

 

 

.

.

 

 

"แจจุง...ผมเองยุนโฮ"

คนร่างสูงยืนพึงประตูหน้าห้องรอเจ้าของห้องอนุญาตให้เข้าไปด้านใน

"ยะ..(ยุน)"

"มันไม่จริงใช่ไหม๊!!" ยุนโฮพุ่งพรวดเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออก

ไม่รอฟังเสียงคัดค้านจากเจ้าของห้องเลยซักนิด

ร่างบางอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียวถอยร่นไปที่เตียงนอนกลางห้อง

เว้นระยะห่างเพื่อความปลอยภัยแต่ส่งผลอันตรายให้มาถึงตัวในไม่ช้า

"พูดเรื่องอะไรยุนโฮ ผมไปทำอะไรให้คุณ??" แจจุงกระชับชุดคลุมแน่น

ไม่ไว้วางใจชายหนุ่มผู้เคยอ่อนโยนกับตัวเองเลยซักนิด

แววตาตัดพ้อต่อว่าเจือปนความขุ่นแค้นที่เขามองเห็น

ไม่อาจคาดเดาอารมณ์คนตรงหน้าว่ารู้สึกอย่างไรกันแน่

ก่อนที่สติจะตัดสินใจให้ทำอะไรซักอย่างเพื่อคลี่คลายสถานการณ์

มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือเรียวตวัดร่างบางกระเดนไปนอนจุกขวางลำตัว

อยู่บนเตียงนอน

ชุดคลุมถลกร่นหมิ่นแหม่จนคนเห็นหัวใจเต้นตุ๊บ ๆ

ต่อหน้าร่างกายขาวผ่องของเพศชายด้วยกันเอง

 

 

 

 

 

"อย่าทำไร้เดียงสานักเลย...คิดจะหักหลังผมหรือไง...ใจร้ายได้ลงคอจัง"

 

 

 

 

 

ยุนโฮกระชากชุดคลุมอย่างไม่ไยดี ตวัดชุดสีขาวนวลออกจากร่างกายสวยยั่วตา

แล้วมัดรวบข้อมือทั้งสองข้าง ใช้ผ้าคลุมเนื้อดีผูกรัดแน่นแทนเชือก

ถึงจะไม่ทิ้งรอยแดงบนผิวขาวแต่ความแน่นบีบรัดทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่าง

ร่างกายเปล่าเปลือยพยายามขดตัวบดบังความน่าอายของตัวเอง

ไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็นชัดไปกว่านี้

 

 

 

 

 

"...เป็นอะไร...ของเคย ๆ ไม่ใช่หรือ..."

 

 

 

 

 

มือหนาขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทนิ่มลื่นด้วยความหลงไหลในเส้นสัมผัส

ก้มหน้าลงต่ำหวังจะดับพฤติกรรมต่อต้านด้วยบทจูบสั่งสอน

ร่างบางพยายามดิ้นหนีอย่างทุลักทุเล ...

ยุนโฮกระชากร่างบางให้คว่ำหน้าลงบนเตียงใช้ลำตัวหนาขึ้นคร่อม

ไม่ให้คนใต้ล่างดิ้นหนีไปไหนได้

มือหนาที่ขยุ้มกลุ่มเส้นผมกระชากดันให้ใบหน้าหวานลอยเด่นขึ้นมา

จากผิวเตียงสีสะอาด...

 

 

 

 

 

 

"ริอาจจะแบล็คเมลกันง่าย ๆ แบบนี้หรือแจจุง...

คราวนี้จะได้เห็นหน้ากันคาตา ว่าร่างสวย ๆ ขาว ๆ

กับเสียงร้องกระเส่า ที่จอง ยุนโฮ กำลังบุกปล้ำ

คือ คิม แจจุง !!! ตำแหน่งกล้องวางได้สวยวีดีโอคงออกมาดีน่าดู"

 

 

 

 

 

 

......................................ยุนโฮ รู้!!!.............................................

 

 

 

"มองอะไร??"

ตาคมหลี่ตามองอีกทีพร้อมรอยยิ้มเยาะ...

"ผิดหวังหรือไง กล้องไม่เพลน แต่ผมยังเซ็กซ์ได้นะ...โป๊อยู่ได้ไม่อายฟ้าอายดินหรือไง"

ยุนโฮนั่งสูบบุหรี่ปล่อยอารมณ์สบาย ๆ

"ยังไม่ได้คิดบัญชีแค้น!! คุณทำงี้ได้ไง ทิ้งผมกลางอากาศเลยนะ

ถึงฝั่งแล้วถีบเรือทิ้งได้ลงคอ"

ร่างบางมุดตัวสอดใต้ผ้าห่มบนที่นอนหนาไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่าทำหน้างง ๆ ให้

แล้วหันหนีไปอีกทาง

"นิไม่คุยกันให้รู้เรื่องเด๋วมีปล้ำ"

ยุนโฮหันหน้ามาประทะแผ่นหลังบางปากก็พ่นระบายควันเผาบุหรี่ ไปเรื่อย ๆ

"อยากทำไรก็ทำเช่ พูดมากเป็นตาแก่อ็อฟเด็กวัยรุ่นไปได้!"

"หิ....เชิญชวนแบบนี้ผมไม่กล้าหรอกครับแจจุง คราวนี้ไม่อัดวีดีโอ

เกิดคุณติดกล้องวงจรปิดไว้ ก็เป็นข้อหามัดตัวผมอีก

เชิญนอนหนาวไปคนเดียวเถอะครับ...ตามสบาย"

"อย่ารู้ทันให้มากนักน่า" แจจุงดันตัวลุกขึ้นมานั่งในระดับเดียวกัน

รอยยิ้มเหนือกว่าฉาบเคลือบบนริมฝีปากหยัก

ยิ่งทำให้คนเห็นถึงกับอยากเอาชนะรอยยิ้มร้ายนั่นนัก

"ผม...เป็น...คน...เลือกคุณ..."

มือหนาเชิดปลายคางมนยกสูง ริมฝีปากกดจูบบนเรียวปากสีสวยแรง ๆ

คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บ

"อย่าทำให้ผมต้องทำลายคุณ!!!" คนตากลมถลึงตาเข้าใส่สะบัดหน้าหนีคนมือคีม

ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้ แต่ต่อไปก็ไม่แน่!

เรียวแขนโน้มคนหน้าหล่อเข้าใกล้จงใจปล่อยผ้าห่มที่เคยพันห่อร่างกายให้ร่วงหล่น

ไปกองอยู่บนสะโพก ปิดปังความต้องการบางอย่างตรงส่วนหน้าด้วยรอยยิ้มเขินอาย

"คิดจะมาแล้วก็ไปง่าย ๆ หรือไง มาแค่เตือนสติผมจริง ๆ หรือยุนโฮ"

รอยยิ้มยั่วกระตุ้นความกำหนัดได้บ้างแต่ไม่ใช่กับ จอง ยุนโฮในคืนนี้

นายตัวร้ายทำแสบนัก

เล่นกวาดข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของเขาไปจนหมดพร้อมสาดไวรัสเข้าใส่

จนฐานข้อมูลหายเกลี้ยง แน่นอนข้อมูลสำรองยังอยู่ที่เขา

แต่ข้อมูลเก่าที่ละเอียดกว่าในโครงการเดิมที่ร่วมทำกับเจสสิก้าหายไปเกือบทั้งหมด

...อยากจะจับหักคอมากกว่ามาเพื่อมีเซ็กส์!...

 

 

 

 

 

ร้าย ๆ แบบนี้ น่าดัดสันดานนัก!

 

 

 

 

 

"อย่าเอาร่างกายมาล่อผมแจจุง..." ยุนโฮตวัดผ้าห่มคลุมกลับไว้ตามเดิม

"มันน่าเบื่อเหมือนคนขายตัว!!!"

ใบหน้าคมก้มต่ำในระยะประชิดบรรจงกระซิบคำพูดกัดกินข้าง ๆ ใบหูเรียว

"ไม่สนคนขายตัว งั้นสนใจลูกตะกั่วสินะ!!!"

มือบางกระชากคอเสื้อจ้องกลับด้วยสายตาดุดัน

 

 

 

ปี๊...ปี๊ป...ปัง!!!!

 

 

 

ระบบล็อกถูกปลดอย่างรวดเร็ว

ชายในชุดสูทสีดำสองสามคนวิ่งกรุมายังเจ้านายของตัวเอง...คุณจอง ยุนโฮ

"หยุด!! ไม่มีอะไร ลูกหมาน้อย ๆ คงหมั่นเคี้ยวกับฟันที่เริ่มขึ้น"

รอยยิ้มร้ายกาจสมทบทับคำพูดเปรียบเปรยนั่น

"ฮึ้ย...ระวังตัวจริงนะ" แจจุงค้อนใส่เข้าให้

ทำไมเขาต้องรู้สึกแพ้อย่างราบคาบชายคนนี้อยู่เหนือเขาทุกอย่างเลยหรือไง

 

 

 

 

 

สักวันเถอะน่ะ...จะทำให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย

ร้ายนักอยากรู้จะกลัวเมียหรือเปล่า!!!

 

 

 

 

 

"ไม่ได้หรอกกับคุณน่ะถ้าให้ขยับฆ่าได้ทุกคนแหล่ะ...แต่อย่าคิดว่าผมจะตามเกมส์ไม่ทัน"

ดวงตากรุ้มกริ่มมองทะลุถึงความคิดคนตรงหน้าได้ไม่ยาก

"พูดบ้าอะไร!!!"

 

 

ซองสีน้ำตาลโยนลงมาตรงหน้าแจจุง มือเรียวเปิดซองออกอย่างรวดเร็ว....

ภาพถ่ายของเขาหลายสิบใบกับทุกเหตุการณ์ที่เขานัดเจอกับบุคคลร่วมแผนการ

"นี่คุ๊ณ..

 

 

 

"ไม่คิดหรือ ว่าโกดังร้างน่ะมันหาง่ายเกิน...

"..."

 

 

 

"แล้วตำรวจทำไมต้องบ้าจี้ตามไปที่นั่นหลังจากคุณแจ้งไปไม่ถึงสิบนาที...

"..."

 

 

 

"แล้วก็ โจรมันหน้าโง่ไปไหม๊ ที่ยอมไปตามนัด...

"คุณคิดจะพูดอะไรไม่ทราบ?"

 

 

 

 

 

ยุนโฮหันกลับไปยังลูกน้องของตัวเอง กระดึกนิ้วเรียกชายคนหนึ่งออกมา

"ไอ้โจรนั่น....!!!"

 

 

 

 

 

"ครับ ลูกน้องมือหนึ่งผมเอง"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณ คิม แจจุง นี่กะจะเล่นให้ผมถึงกับไปเกิดใหม่เชียวนะ

 ร้ายไม่เบา ๆ"

อดีตโจรยิ้มอย่างยินดีที่ได้เจอชายหน้าสวยแต่ใจเด็ดหวังฆ่าตัวเองปิดปากอีกครั้ง

แต่อยู่ในสถานการณ์ที่อยู่เหนือกว่า...

นี่ถ้าไม่อยู่ในเหตุการณ์แผนซ้อนแผนเขาคงจะรอดได้อย่างทุลักทุเลพอดู

 

 

 

 

 

"ออกไปไป๊ คนจะนอน!!!"

ใบหน้าสวยงองุ้มด้วยความคับแค้นใจ

นี่เขาโดนไอ้ลูกชายบริษัทต้อนให้เดินตามเกมส์หรือไงเนี่ย

 

 

 

 

 

 

เจ็บใจเว้ย!!!...

 

 

 

 

 

"ร้ายได้แต่อย่าให้เข้าทางผมแล้วกัน...เพราะผมเปิดรับได้ก็เขี่ยทิ้งได้"

มือยาวคว้ารีโมทเปิดโลกทัศน์ให้หนุ่มน้อยที่ริหัดเป็นคนร้าย

ได้รับทราบข่าวสารที่น่าสนใจ

"ได้เวลาพอดี"

น้ำเสียงกระซิบเบา ๆ เป่ารดข้างใบหูจนอีกฝ่ายต้องหันหนีด้วยความรำคาญ

 

 

 

 

 

"...จากการค้นหาเบาะแสทราบว่า

หญิงดังกล่าวเกิดอาการเครียดจากการลดตำแหน่งทางการงาน

และตรวจพบของมึนเมาภายในห้องพักจำนวนหนึ่ง

คาดคะเนว่านี่คงเป็นที่มาของการพลัดตกจากระเบียงชั้นบน

มายังสระน้ำด้านหลังบ้าน และจมน้ำตายในที่สุด..."

 

 

 

 

 

ผลลัพท์ของคนหักหลัง...

หรือหมดประโยชน์...

หรือคนโดนเขี่ยทิ้ง?...

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดทางเดียวที่จะได้รับคือความตายใช่ไหม๊...

"...."

"นอนหลับให้สบายนะครับแจจุง สวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าให้รุ่นพี่ของคุณ

ได้เข้าไปอยู่ในอ้อมอกของพระองค์ด้วย"

"เจสสิก้า! คะ..คุณฆะ...(ฆ่ารุ่นพี่)"

"ชู่ววววส์... goodnight!!!"

จูบละมุนกดทาบลงบนหน้าผากเรียบเนียนเป็นการจากลาในคืนนี้

"...ยุนโฮ คุณ!..."

"เด็กดื้นน่ะน่ารัก แต่ผู้ใหญ่ที่ดื้อเนี่ยต้องใช้บทลงโทษกันบ้าง ใช่ไหมแจจุง"

 

 

 

.

.

.

 

 

หากคิดจะร้าย...ต้องร้ายให้สุดขั้ว...หากคิดจะชั่วต้องตามทันคนอื่น!!

ร้ายจด ๆ จ้อง ๆ ร้ายกล้า ๆ กลัว ๆ...อย่าทำ...

เสียเวลาการเป็นคนเลว!!!

 

END

เราเปิดให้อ่านได้อย่างสบายใจ

ไม่ต้องคอมเม้นท์

และก็ปิดรับคอมเม้นท์

ถ้าคุณคนอ่านมีความสามารถแฮกบล็อก

นำฟิคที่อยู่ในนี้ไปโพสที่อื่น

ช่วยหยุดความคิดและการกระทำไร้มารยาทแบบนั้นด้วย

คุณพระคุ้มครองค่ะ

อยู่กันแบบเงียบๆ สงบๆ กันต่อไป

โชคดีค่ะท่านผู้อ่านทุกคน 

 

edit @ 15 Oct 2008 18:25:12 by ^^FlyingBirth^^