2008/Jul/20

 

 

HAPPY

BIRTHDAY

PARK YOOCHUN

 

 

 

 

everything you are...

i still love...now and forever

*********************************

 

Tittle - T-Shirt::Sorry I'm GAY
Author: flying_birth
Rating: PG-13  (555+เรทน่ารักงุงงิง ๆ )
Genre:  RPF
Length: Special Birthday Project

*********************************

ก็ไม่ผิดอะไร ถ้าวันนี้สำหรับใครหลายคน จะเป็นแค่วันธรรมดา...
Sunday Monday Tuesday...till Saturday
I’m always Park Yoochun!!
(55+ ขอขำก่อน ผมแอบรู้มาว่ามีใครจับผิดเวลาผมพูดภาษาอังกฤษด้วย
ก็นะผมแค่ไปโตที่อเมริกาแค่นั้นเองจะให้ภาษาอังกฤษหรูหราเท่าอเมริกันชนคงทำได้ลำบาก
เพราะเด็กที่นั่นบางคนยังเรียงคำคุณศัพท์ยกฐานะนามและกริยาไม่ถูกเลยแล้วอย่างผม...
จะให้เก่งเกินหน้าเจ้าของภาษา...ไม่ได้เหรอผมไม่อยากทำให้เขาเหล่านั้นเสียหน้า!)

วันนี้ผมตื่นเช้าผิดวิสัยอันปกติครับ
ผมไม่ได้ตื่นเต้นนะ...เพราะรู้ดีวันนี้วันอารายยย ไม่ตื่นเต้นเร้ยจริง ๆ ให้ตาย
(ผมรอของขวัญอยู่เนี่ย...ปีนี้จะได้อะไรน้า)

แล้วคนนอนข้าง ๆ นี่...ใครฟระ นี่กรุมีรูมเมทด้วยหรือ??!!

*สะกิด –สะกิด*

“เอา หมา ออก ไป นอก ห้อง ยูชอน...จะนอน”

แค่นี้ต้องทำเสียงเข้ม...ดุไปได้
ว่าแต่...
เอ่อ...แจจ๋านี่มือกรุเอง...มิใช่ตีนหมา

ไปก็ได้!

ร่างสูงบ่นงึมงำ ๆ ออกไปนอกห้อง มือเรียวค่อย ๆ ปล่อยบานประตูปิดล็อคให้เบาที่สุด
กลัวจะไปรบกวนเพื่อนร่วมห้องที่นอนตายหลับตายอยาก!
เหมือนคนไม่ได้หลับได้นอนอยู่บนเตียง

เดินผ่านโน้ตบุ๊คขนาดกะทัดรัดสีขาวกระจ่างวางไว้บนโซฟายาว
ยูชอนเดินตรงไปยังเจ้าเครื่องไฮเทคทรงสี่เหลี่ยมแบน ๆ อย่างไม่ต้องคิดมาก

เช็คเมลล์ดีกว่า...
หรือเข้าเว็บไซท์เช็คคำอวยพรวันเกิดตัวเองดี...
หรือตื่นเต้นกับโปรเจคเบิร์ดเดย์ที่แฟน ๆ ทำให้เขาดี...หรือจะ...

ครั้งเดินผ่านเจ้าโทรศัพท์ไร้สาย ที่ใครไม่รู้เอาใช้งานแล้วไม่ยอมเอาไปวางไว้ที่ตัวเครื่อง
อืม...
โทรหาแม่...แต่ก็เพิ่งคุยกันเองนี่นา
เซย์ฮัลโหลวววว์กับน้องชาย...อย่าเลยก็เพิ่งเจอกันไปยังไม่ทันข้ามวัน

สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเหมือนที่สมองคิดการณ์


นี่เป็นอะไรไปเนี่ย??
วันคล้ายวันเกิดปีนี้...ทำไมมันเนือยและเอื่อยเฉื่อยขนาดนี้นะ


อยาก...เข้าไปหาใครคนหนึ่งจังเลย...วันนี้วันคล้ายวันเกิดเขาน๊า
จะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์หรือเปล่าหนอ...


ยูชอนรินน้ำเปล่าความอุ่นเท่าอุณภูมิห้องบนเคาท์เตอร์บาร์ใส่แก้วใสทรงกระบอกสูง
น้ำเปล่าแก้วแรกของวัน ถูกริมฝีปากอิ่มลำเลียงไหลผ่านลงลำคอเป็นที่เรียบร้อย
เสียงกลืนดังอึก ๆ เบา ๆ แต่ในเวลาเงียบสงัดในตอนเช้าตรู่ก็ดังอยู่ไม่ใช่น้อย
ฟังเสียงตัวเองกลืนน้ำแล้วมันน่าขันยังไงไม่รู้

เอ่อ...แปลกแค่เสียงกลืนน้ำก็ยิ้มได้ด้วยเว้ย?


ขาวยาว ๆ ก้าวเข้ามายังมุมส่วนตัวภายในห้องนั่งเล่น
ที่นั่งทำมุมหันหน้ารับแสงอาทิตย์ยามเช้าได้พอดิบพอดี

วันนี้ไม่อยากฟังเพลง...
อยากฟังเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์มากกว่าอีก…

ร่างสูงนั่งเอนกายบนเก้าอี้ทรงสบาย ๆ แขนยาว ๆ งอข้อศอกบนพนักวางแขนของโซฟา
ทำให้นิ้วมือเรียวจ่อระดับอยู่ที่ปลายจมูกอย่างพอดิบพอดี
ปลายจมูกสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ยังตราตรึงบนเรียวนิ้วแล้วแย้มยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ฟิโรโมน (Pheromone)...ของใครบางคน

ตาคมหลับพริ้ม รอยยิ้มบนริมฝีปากไม่ได้จางหายไปเลย...

…ความฝันที่เกิดขึ้นจริง...
...ความฝันที่เขาเป็นคนสร้างไว้กับคนสำคัญเมื่อคืนนี้...
 

 

0.00 AM:05:06:2008

 

วินาทีแรกของวันหนึ่งที่สำคัญกว่าทุกวัน…
แสนล้านนาทีที่ถ่ายทอดความรู้สึกรัก
ก่อนวันนี้จะเวียนมาบรรจบครั้งแล้วครั้งเล่า
จุมพิตนับพันครั้งที่ได้ถ่ายทอดความโหยหาเร้ารัญจวน
ความอ่อนหวานที่อยากละเลียดซึมซับให้ฉ่ำชุ่มไปทั้งหัวใจ
ร่างกายอุ่นนุ่มกกกอดซักอีกครั้งก็ยังไม่อยากคลายความรักใคร่

…“อ๊า...ยูชอน”…

เว๋อววว์!!

เจ้าของความคิดอกุศลแต่เช้าถึงกับสะดุ้ง มองรอบตัวซ้ายขวาด้วยหน้าตารนราน
นี่เขาจินตนาการบรรเจิดจนได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาเชียวหรือเนี่ย

แปลก...

จะเรียกชื่อตัวเองทำแป๊ะ อะไรฟระ...
ครั้งก้มลงมองที่เป้ากางเกง...ก็ปกติสุขดีนี่นา
แล้วไอ้เสียงกระเส่าครางเรียกชื่อเขาแบบนี้...ไม่มีทางเป็นเสียงตัวเองแน่นอน!

ใครจะเล่นเสียวกับตัวเองแล้วครางเรียกชื่อตัวเอง...

ปาร์ค ยูชอนคงไม่ทำแน่ๆ ...

 

นั่งตรงนี้แล้วผีอำ? ไปดีกว่า...

เสียงน้ำกระเซ็น และไอร้อนบาง ๆ เกาะจับผิวกระจกจนขึ้นเป็นฝ้าสีขาวขุ่น
เสียงทุ้มต่ำฮัมเพลงเบา ๆ แสดงความสบายตัวที่ได้สายน้ำคลายความตรึงเครียด
ทั้งทางความคิดและร่างกาย กลิ่นเจลอาบน้ำแนวสป็อตแมนยิ่งเรียกความสดชื่นให้กับผู้ใช้
มีกำลังวังชาแทบอยากจะออกไปแข่งไตรกีฬาเสียตั้งแต่ตอนนี้

เริ่มต้นวันใหม่ได้สดชื่น เป็นครั้งที่สองของวัน
นับต่อจากฟิโรโมนกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดกับนิ้วเรียวนั่นด้วย

ยูชอนเลือกสวมชุดสบาย ๆ มือหนึ่งเช็ดผมให้หมาดด้วยผ้าขนหนู
อีกมือก็ดันประตูห้องนอนให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา
กลัวจะไปรบกวนคนด้านในเข้าให้อารมณ์เสีย

ผิดก็แต่ที่ว่า...

ร่างที่นอนอยู่นั่น ผมซอยสั้นและสีผมเข้มกว่าเพื่อนร่วมห้องเขาเยอะ...

ร่างสูงค่อย ๆ แทรกตัวหอมกรุ่นรับยามเช้าของตัวเอง
เบียดชิดกับเจ้าของห้องชนิดตีนแมวยังเรียกพี่
วิธีการแบบนี้...
ใครเขาจะทำกระโตกกระตากกัน
ต้องย่องเท่านั้นถึงจะสัมฤทธิ์ผล
และ
เสร็จสมอารมณ์หมาย

คนนอนอยู่บนเตียงเริ่มเบียดกายเข้าหากลิ่นหอมสดชื่นอย่างไม่รู้ตัว “...หอมจัง...”

อ๊ากกก....!

แน่สิครับคุณน้อง ตัวพี่นี้ชำระร่างกายมาเป็นอย่างดีก่อนจะปิดประตูตีแมว!
แต่ก็ต้องเก็บอาการประเดี๋ยวแมวตกใจวิ่งหนีจนไม่ทันได้ตี...


 
“ตื่นแล้วทำไมไม่ลุกหล่ะ”
ร่างบางที่เบียดตัวเข้ามาหากระดุกกระดิกไปมาทำเหมือนไม่ได้ยินคำถาม
 ตาเรียวหลับพริ้มเห็นแพรขนตายาวสวยนัยน์ตากลมหลังเปลือกตาไม่ไหวระริก
เสมือนคนนอนหลับลึกธรรมดาทั่วไป

แขนยาว ๆ โอบรอบเอวเล็กคอดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
กลิ่นหอมอ่อนเย้ายวนใจถาโถมเข้าสู่นาสิกโสตอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ
ว่าคนสูดลมหายใจเข้าออกจะสำลักกลิ่นหอมหวานชวนขย้ำจนเจียนจะขาดใจตาย
หรือไม่ก็แข็งเฉพาะที่จนหัวใจวายตายเสียก่อนเพราะไม่ได้รับการปลดปล่อย

“อยากได้อะไร”

...เสนอแบบนี้เด๋วพี่สนองนโยบายแล้วน้องไม่ให้จะมีการข่มเหงน้ำใจและร่างกายได้นะครับ...


“ไม่เห็นจะอยากได้”

โห้วแมนได้อยู่นะเนี่ย....

 

สองร่างยังคงนอนกอดกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

เขายังจะต้องการอะไรอีก

บ้าน...‘พึ่งซื้อ ปาร์ค คาสเทล’

รถ...‘เจ้ามินิคูเปอร์ก็วิ่งบนถนนได้เหมือนกัน’

ชื่อเสียง...‘ก็ดังอยู่พอตัว’

เงินทอง…‘ก็พอจับจ่ายใช้สอยได้ไม่ขาดมือ’

จะขาดก็แต่…‘ครอบครัวของตัวเองเท่านั้น’


“โกหก...”


มีเพียงรอยยิ้มเท่านั้นที่ยอมรับน้ำเสียงต่อขาน
มือเรียวดันหัวกลม ๆ เข้ามาใกล้ปลายจมูก สูดดมกลิ่นแชมพูอ่อน ๆ บนเรือนผม
กดจูบหนัก ๆ บนหน้าผากโหนกแรง ๆ เป็นการเตือนว่าอย่าริอาจพูดจาไม่เข้ารูหู
ตั้งแต่ตะวันยังไม่สาดแสงเต็มรัศมี…เดี๋ยวจะมีบทลงโทษจนตะวันตกดิน!

“พูดไปแล้ว ก็ไม่เห็นจะเกิดประโยชน์อะไร”

“ไม่พูดแล้วจะรู้ได้ยังไงอะ”

น้ำเสียงตอบมาชัดถ้อยชัดคำไม่เหมือนคนพึ่งตื่นนอน
ทำให้คนฟังก้มหน้าลงมองคนในอ้อมกอดว่าเนียนหลับอยู่หรือเปล่า
แล้วก็ประสานสายตาเข้าอย่างจังกับตาเรียวที่เบิกตาจ้องกลับมายังหน้าของเขา

“อยาก...ทำอะไรให้มันชัดเจน”

ยูชอนพูดขึ้นมาหน้ามาลอย ๆ มือเรียวลูบไล้ผิวเรียบลื่นเนียนมือไปเรื่อย ๆ
จากต้นแขนเริ่มสอดมือเข้าไปยังหน้าห้องแบนราบ
รุกลามเข้าไปยังหน้าอกที่เริ่มอวบอิ่มเพราะ...เรียกกล้ามเนื้อก็คงได้มั้ง

“ยังไง”
“อยาก make love”

จากเค้นคลึงด้านบนก็เลื่อนลงด้านล่างอย่างรวดเร็ว
มือเรียวลูบ ๆ กด ๆ เป็นจังหวะจนคนในอ้อมกอดถึงกับครางอือออ


…….ยอมง่ายผิดปกติ.......


“วันเกิดยูชอน...ขอยูชอนได้มั้ย”


ห๊า....


ว่าแล้วไงยอมง่ายแบบนี้ต้องมีอะไรแอบแฝง...ว่าแต่
เขาเป็นเจ้าของวันคล้ายวันเกิดนี่นาต้องเป็นฝ่ายขอไม่ใช่หรือ
จุนซูเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า....

 

“ยังไง”

เอาวุ้ย...ใจดีสู้เสือไปก่อน...
พอหุ่นเริ่มจะแมนก็เริ่มขอเปลี่ยนข้างจากรับ เป็น รุกเลยทีเดียวเชียว


แหม...
มีข่าวกับหญิงหน่อยความเป็นชายพุ่งกระฉูดจนฉุดไม่อยู่เชียวนะคิม จุนซู


ขอกันแบบนี้เกิดยอมขึ้นมา...จะเกิดอะไรขึ้น (แกก็เสร็จน้องยังไงอะมิกกรี้ ~*)


“โกรธหรือเปล่า”
“เรื่อง...?”

การที่ขอรุกเนี่ยมันน่าโกรธหรือเปล่าหล่ะ...แต่ก็ไม่รู้จะโกรธทำไม
ปลายจมูกโด่งเย็นชื้น ไร้เบา ๆ ที่ข้างแก้มแล้วกดหอมฟอดใหญ่ ๆ
บนแก้มนุ่มอย่างไม่กลัวช้ำ

สลับตำแหน่งกันบ้าง...ก็คงจะดี (...มั้ง...)

“ช่างเถอะ”
“เราเป็นผู้ชายทั้งคู่ มีเรื่องสวีทกับผู้หญิงบ้างก็ไม่เสียหายตรงไหนนี่”
“ก็นายมันมีจนชินไง ปาร์ค ยูชอน!”
“…โกรธอะไรอีกแหล่ะ...”
“เปล่านิ๊”


ทุกอย่างเหมือนตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไร
ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อนตัวไปไหน
มีเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหนูนิ่มที่ได้ฟังก็พาลหน้าขึ้นสีร้อนผ่าว
จนไม่รู้จะซุกซ่อนความเขินอายไว้ที่ไหน

“ไม่ว่าจุนซู จะรักใคร...ปาร์ค ยูชอนก็ยังรักไม่เปลี่ยนแปลง”
“…”

ริมปากรูปกระจับกดจูบอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทั้นได้ตั้งตัว
จูบเสร็จก็มุดหน้างุดลงบนแผงอกกว้างแล้วไม่ยอมเงยขึ้นมาอีก
ไม่ว่าจะผลักจะดันด้วยวิธีนุ่มนวลก็แล้ว ใช้ความรุนแรงก็แล้ว...?

“มีของขวัญให้” น้ำเสียงอู้อี้ในลำคอดังลอดออกมาจากแผงอก

“ถอด เสื้อ ออก”

เอ้ย!! ที่ร๊าก....
ให้ถอดเสื้อออกนี่จะรุกกันจริง ๆ เหรอเนี่ย
เอาวะถอดก็ถอดแล้วค่อยหาจังหวะกดเองตอนเผลอแล้วกัน ... (ก็ยังจะคิดได้)

ผมค่อย ๆ ถอดเสื้อนอนยับ ๆ ออกจากตัว
พลันสายตาจับจ้องกับเสื้อนอนของจุนซูที่แสนจะคุ้นตาเหลือเกิน


…. SORRY GIRL I’ M GAY….


คุ้นจริง ๆ ด้วยนั่นมัน...

.
.
.


“ยังจะโกรธอยู่ไหม”

.
.
.

ยังมีหน้ามาถามว่าหายโกรธอีกไหม ... ใครจะใจแข็งไหวแหล่ะเจอเข้าแบบนี้
ต่อให้ต้องสู้กับนางงามเกาหลีก็ไม่กลัวแล้วเว้ย !!!

 

ยูชอน ไฟร์ติ้ง!!!

 


ว่าแต่จะให้ผมถอดเสื้อทำไมอะ...
จุนชูเหมือนจะรู้ถึงความสงสัยนั้นส่งเสื้อมาให้ตัวหนึ่ง
ผมรับไปอย่างงง ๆ
แล้วกางเสื้อออกดูแล้วสายตาก็ประทะกับลายสกรีนสีดำ
เป็นตัวอักขระสวยงามและเด่นชัดเต็มด้านหลังของเสื้อ

 


……………. FUCK ME …………….

 


เอ่อ...นี่จะทำจริงใช่มั้ยถ้าขืนใส่ลงบน ผมก้เสร็จน่ะสิ


“ใส่สิยูชอน...ไม่ชอบเหรอ?”

ไม่ชอบครับ !!!...

“ใส่สิเราจะได้ใส่เหมือน ๆ กันไง”

เหมือนกันตรงไหนห๊ะ !!!...

“ไม่ใส่จะโกรธนะ...เรายังใส่เลยนี่มันของขวัญวันเกิดนะ”


ให้ตายเถอะ...เวรกรรมมันมีจริงก็คราวนี้แหล่ะ


“โอเค...ใส่แล้วใส่แล้ว”
“Good Man YooChun”
“Yaeh..Ye”

เป็นไงเป็นกัน...

“มานอนตรงนี้”
“คร๊าบ”

เงียบสะกดความเคลื่อนไหว...แต่ผมน่ะเสียวจะขาดใจแล้วครับ

“เป็นอะไรไป”
“เปล่านิ๊”

ก็เสียวตูดอะสิครับถามได้เล่นให้ใส่เสื้อโชว์ความต้องการหลาขนาดนี้
จะไม่ให้เงียบทนรับชะตะกรรมยังไงไหว...

“ไหนบอกไม่โกรธไง แล้วทำไมต้องเงียบแบบนี้ด้วย”

โถ่วที่รัก...

“แค่กอดยูชอนเองนะ ก็ให้ไม่ได้เหรอไง”

เห๊....

“ทำไมต้องนอนตัวแข็งทือขนาดนี้ด้วยอะ ไม่รักกันแล้วก็ออกไปเลยปะ”

ถีบ...!

นั่นถีบก้นผมให้ออกห่างอีก นี่เกิดตกเตียงเอวเคล็ดหลังยอกไปใครจะรับผิดชอบ
ว่าแต่ ... แค่กอดยูชอนเองนะ ก็ให้ไม่ได้... นี่มันหมายความว่ายังไง

“จุนซู”
“อะไร”

นั่นไงโดนงอนให้แล้ว...
ก็ใครสั่งใครสอนให้ส่งเสื้อลายแบบนี้ให้ฝ่ายรุกใส่อะครับผม แค่เห็นก็ขนหัวตั้งแล้ว

หรือว่า....

“HUG ME PLEASE”
“ไม่”

“กอดกันนะ...น้า”
“ก็ยูชอนยังไม่หายโกรธ...”
“ไม่โกรธแล้วน่า...นะ”

จุนซูยอมเข้ามากอดแต่โดยดี

“ถะ...ถ้ายูชอนไม่ชอบ เด๋วเอาไปคืนพี่แจก็ได้”

อะไรนะ....

“ทำไมหล่ะ”
“ก็...มันเป็นคำพูดที่แสดงความรักไม่ใช่เหรอ”

เอาฉัน!
นี่นะ...เป็นการแสดงความรัก
ใครอบรมสั่งสอนมาครับจุนซู ?
เขาใช้คำว่า MAKE LOVE not  FUCK ME!

“พี่แจบอกว่า ถ้ายูชอนเห็นแล้วไม่หายโกรธก็ให้เอาไปคืนได้ เดี๋ยวจะเอาไปให้พี่ยุนใส่แทน”

แจจุง !...สอนอะไรที่รักเขา
อึ้งกิน แทนโกรธอะสิไม่ว่า

อะ...เอาไปให้ยุนโฮใส่ !!
หิ หิ...


ผมเลยจัดการปลอบใจที่รักด้วยจุ๊บเบา ๆ ปลอบขวัญ
ซุกไซ้นัวเนียให้อีกคนรู้ว่าหายโกรธแล้วเป็นปลิดทิ้ง
เพราะ...
เจอแค่เสื้อสกรีนสองคำ ก็เล่นทำให้ผมเซ็กส์เสื่อมจนกู่ไม่กลับเลยทีเดียว
รู้อย่างนี้ลักหลับจุนซูตั้งแต่เมื่อคืนดีกว่า....

The END...

 

edit @ 24 Aug 2008 13:25:19 by ^^FlyingBirth^^