ขอต้อนรับ
สู้สมรภูมิคนเลว
...
หากคิดจะชั่ว....ต้องเลวให้ถึงที่สุด
ไม่อย่างนั้น
อย่าริอาจเป็นคนเลว!!!
...
VILE! DO I?
เลว!!...ผมเปล่าซักหน่อย!?
ฟิคดัดสันดารคนเลว...เลวหน้าซื่อ...และเลวหน้าเอี๊ยด-เอี๊ย!...
.
.
" ฉันเกลียด!!! เกลียดแก ...ฮือ...ทำกับฉันอย่างนี้ได้ไง ทำได้ยังไง
ไอ่เลว แกทำลายความไว้ใจฉัน...ฮือ ฮื้ออ"
มือเรียวกระหน่ำทุบชายหนุ่มร่างบางตรงหน้าไม่ยั้งโดยมีมือทั้งสองข้างของคู่กรณี
ปัดป้องพันละวัน
ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อล้นชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำสีใส
ความเกรียวกราดโมโหโธโสถูกปลอดปล่อยผ่านมือทั้งสอง
หญิงสาวที่คงจะเคยดูดีแต่ตอนนี้ใกล้เคียงกับคนบ้าไร้สติควบคุมตัวเอง
อย่างไงอย่างงั้น
"อะไรกันครับพี่ !!! หยุดทำร้ายผมซักทีได้ไหม๊ พูดกันให้รู้เรื่องก่อน"
"ฮือ...ฉันต้องพูดอะไร...ถามตัวแกเองสิ ...แก เอาโปรเจคฉันไปอย่างหน้าด้าน ๆ
ยังมีหน้ามาตีหน้าซื่อ ถามฉั๊นว่าทำอะไรอีกเหรอ"
เปรี๊ยะ!
เมื่อได้โอกาสเหมาะฝ่ามือบางฟาดไปบนใบหน้าอ่อนหวานเยาว์วัยกว่าเต็มแรง
"ระยำนัก...รุ่นน้องที่ฉันไว้ใจ"
มือบางพลักชายร่างสูงกว่าล้มลง แล้วค่อมทับ
โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกคนได้ต่อต้าน
เปรี๊ยะ!!
รอยแดงเต็มรูปฝ่ามือประทับอยู่บนใบหน้าทั้งสองข้างอย่างไม่ต้องสงสัย
"นี่คือความรู้สึกของฉัน รู้สึกหรือยัง"
...รู้สึกเจ็บปวดเหรอ...ไม่เลย คนที่เจ็บปวดไม่ใช่ผมแน่นอน...
.....................................ทำอะไร!! หยุดนะ!!..........................................
ร่างสูงใหญ่เปิดประตูออกมาด้านนอก
เพราะอีกคนออกมาคุยนานเกินไปและได้ยินเสียงผู้หญิงที่เขาคุ้นเคยดี
"...ยุนโฮ..."
"??"
"เจสซี่!! คุณทำอะไรน่ะ" มือหนารีบเดินไปฉุดผู้หญิงที่นั่งคร่อมเพื่อนร่วมสายงาน
เตรียมพร้อมจะทำร้ายคนเบื้องล่างได้ทุกเวลา ทั้งที่อีกฝ่ายอยู่ในท่าเสมือนไร้ทางสู้
ให้แยกออกมา
"คุณ....พวกแก นี่มันอะไร บอกสินี่มันอะไร บอกสินี่มันอาร๊ายย"
เมื่อหญิงสาวได้เห็นใบหน้าชายที่โผล่หน้าออกมาจากห้องรุ่นน้องคนสนิทชิดเชื้อ
ความมึนงงสับสบประทุเข้าสู่การแสดงออกทางสีหน้าแทบจะในทันที
...โดนสวมเขา...
เหมือนบุคคลที่สามจะรู้ดีว่าเขาเองทำให้สถานการณ์ดูแย่ขึ้นไปอีก...
"ใจเย็นก่อน มันไม่มีอะไรทั้งนั้น เมื่อคืนผมเมา กลับบ้านไม่ไหวเลยนอนที่นี่"
"เมา...กลับบ้านไม่ไหว" หญิงสาวตรงดิ่งไปยังชายร่างบาง
เล็บได้รูปสวยที่บรรจงตัดแต่งไว้อย่าดีฉีกขาดจนปาดลึกไปถึงผิวข้างของขอบเล็บ
ที่จงใจกระชากเสื้อเชิ้ตของหนุ่มหน้าสวยแจจุงจนกระดุมกระเด็นหล่น
กระจายลงบนพื้น
แคว๊ก!!!
"เหรอ....นี่อะไร มดกัด?? หมาขบ!! หรือรอยอะไร"
ดวงตากลมโตของฝ่ายหญิงสาวที่มองกลับมาหาคำตอบ
พร้อมด้วยคำพูดเผ็ดร้อน
จนทำเอาชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักถึงกับอธิบายไม่ถูก
เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
ตัวเองก็ยังตกใจกับร่องรอยบนแผ่นอกบางนั่นเช่นกัน
"ผะ...ผม... นี่คุณหยุดแว๊ด ๆ เป็นคนไร้สาระสักทีได้ไหม๊!!!"
ด้วยความหงุดหงิดและจะด้วยอีกหลายสาเหตุ
ที่ตัวเขาเองก็ยังสับสนและหาคำอธิบายไม่ได้ทำให้เผลอตวาดกลับไป
แต่กว่าจะรู้ตัวใบหน้าซีกหนึ่งก็ชาดิกจนเขาเองไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป
เปรี๊ยะ!!
พลัก!!
หมัดน้อย ๆ ลอยมากระทบมุมปากอย่างพอดีพอดี...
นี่เป็นการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ได้มึนงงที่สุด
ในรอบหลายปี
"ถ้าคิดว่าทุกอย่างที่คุณกับไอ่เลวระยำนี่ทำกับฉัน
...มันไร้สาระ...คุณมันก็ควาย โดนสวมเขา"
"เจส!!!"
เสียงแข็งตวาดกลับจนหญิงสาวถึงกับชะงัก ยุนโฮไม่เคยขึ้นเสียงใส่เธอ
เพราะมันใช่มั้ย... เพราะคิม แจจุง....
"ทำไม...โครงการของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันคิดและทำมากับมือ
โดนคนหน้าด้านโกยผลประโยชน์เชิดเอาทั้งตำแหน่งการงาน
และความทุ่มเทไปต่อหน้าต่อตา...
หรือคุณสมรู้ร่วมคิดกัน ห๊า"
เจสสิก้าไม่เหลือสติที่จะควบคุมความอดทนของตัวเอง
มาถึงตอนนี้จะให้เธอคุมตัวเองคงทำได้ไม่ง่ายนัก
เมื่อตื่นมาตอนเช้าต้องพบกับคำสั่งระงับโปรเจคชิ้นโบว์แดงของตัวเอง
และเป็นงานชิ้นเอก
ของบริษัทพร้อมกับข้อความสั้น ๆ ในอีเมลล์ แม้แต่จะสื่อสารกันทางคำพูดก็ไม่มี
ทิ้งไว้เพียงข้อความที่เข้าใจได้เพียงว่า
...เธอไม่ใช่มือหนึ่งของบริษัทอีกต่อไปแล้ว...
'เราได้โปรเจคใหม่ที่เหมาะสมและมีความเป็นไปได้ในเชิงปฏิบัติ
มากกว่าคุณค่าทางวิชาการ ที่นำไปใช้ไม่ได้ จากคุณ คิม แจจุง'
คงจะไม่อารมณ์เดือดขนาดนี้ ถ้าคนคุมโปรเจค คนใหม่ไม่ใช่รุ่นน้อง
ที่ตัวเธอตัดสินความไว้เนื้อเชื่อใจด้วยคำพูดง่าย ๆ ว่า...ถูกชะตา...
ทำให้เธอให้ความไว้วางใจมากกว่าคนวิจัยร่วมคนอื่น ๆ...
"โครงการนั่นเป็นของแจจุงจริง ๆ ผมกับเขาคุยกันก่อนหน้าคุณอีกนะเจสซี่"
เมื่อยุนโฮต้องการจะอธิบาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้อยู่ในสภาวะที่ตั้งใจฟังอะไร
ต่อมิอะไรได้อีกต่อไปแล้ว
"เหรอ ... ก่อนหน้าที่มันจะเข้าแผนกหรือเปล่ายุนโฮ
คุณคุยกับมันก่อนฉันเป็นแฟนคุณหรือเปล่า"
"ใจเย็นก่อนได้ไหม๊"
ยุนโฮพยามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพราะอีกคนเดือนพล่านยิ่งกว่าองศาของน้ำร้อน
"ใจเย็น...หิ...เล่นรักกับเพศเดียวกันจนสมองฝ่อสินะ!!!!"
เปรี๊ยะ!!!
"ยุนโฮ๊!!!" แจจุงถึงกับตาค้างกับเหตุการณ์ที่ได้เห็นตรงหน้า
"...!!..." แรงตบถึงจะไม่แรงมากนะแต่ทำให้เธอเจ็บปวดไปถึงหัวใจ
"...ผะ ผมขอโทษ"
มือหนาพยายามรั่งร่างของหญิงสาวมาสวมกวดแทนคำขอโทษ
แต่อีกฝ่าย เบี่ยงตัวออกห่างจากท่อนแขนแข็งแกร่งนั่น
"อย่าเลย...เก็บคำขอโทษคุณไว้ เก็บเอาไว้โทษตัวเองแล้วกัน"
ช่วงเวลาเหมือนหยุดชะงักให้ยุนโฮตกอยู่ในห้วงความคิดตัวเอง
เขาควรวิ่งตามไปปรับความเข้าใจ...
เขาควรปล่อยให้แฟนตัวเองเดินจากไปแล้วความสัมพันธ์เป็นอันสิ้นสุด...
เขาควรอยู่ที่นี่เพราะร่องรอยพวกนั้น...บนร่างกายแจจุง???
เขาควร....
"ยุนโฮ"
น้ำเสียงแผ่วเบากับความเบาหวิวด้วยฝ่ามือบนแผ่นหลังกว้างเรียกสติเขาให้กลับมา
"ผมกลับก่อนแล้วกัน"
"ผม...ผมขอโทษ ผะ...ผม"
น้ำเสียงตะกุกตะกักผลุบหายเข้าไปในลำคอ
ยิ่งทำให้คนฟังเหมือนเป็นต้นเหตุให้คนร่างบาง
ต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้าอยแบบนี้
"อย่าคิดมากน่ะ ...ผมไปก่อนนะ เรื่องโปรเจคเดี๋ยวผมจะเข้าบอร์ดวันจันทร์
ผมว่าคุณคงโชคดี อย่างน้อยก็กว่าวันนี้มั้ง"
รอยยิ้มจริงใจปรากฎเด่นชัดอยู่บนริมฝีปากหยัก
"ผม...ถ้ารุ่นพี่เจสสิก้าคิดว่าผมเอาโปรเจคพี่เค้าไป ก็ยกเครดิตให้พี่เขาเถอะครับ
ผมมาทีหลัง"
"อย่าคิดมากน่า มันไม่เหมือนกัน ผมกับเขาคุยเรื่องนี้กันมาก่อนก็จริง
แต่ของคุณมันดีกว่านะ ไม่ต้องคิดมาก ผมไปและ ไว้เจอกันที่แผนกพร้อมข่าวดี"
มือหนาประคองไผล่บางที่สั่นน้อย ๆ
คล้ายกับจะปลอบใจว่าไม่มีอะไรมาก อย่ากังวลไปเลย
"เลือดไหลอะ ครับ"
นิ้วเรียบทาบลงบนมุมปากอย่างแผ่วเบาให้ผิวเนื้อซับรอยเลือด
ให้จางจากรอยแผลแตก ความร้อนผ่านปลายนิ้วมือปะทะความเจ็บปวด
จนเกิดเป็นความรู้สึกแปลกใหม่จนคนถูกสัมผัสต้องยืนแข็งแกร่งตัว
ไม่ให้กระดุกตระดิกไปไหน
"??"
"เอ่อ...ขอบคุณ ...หน้าคุณ..."
"ไปเคลียร์เรื่องของคุณสองคนก่อนดีกว่าครับ..."
แจจุงเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่คาดว่าอ่อนโยนบนฝ่ามือนั่น
ไม่อยากคิดไกล...
ทุกอย่างต้องรู้จักลิมิต...เดินสายกลาง...แล้วจะไม่เจ็บปวด
"ไปนะ แล้วเจอกัน"
.
.
คลิ๊ก!! เสียงประตูแนบสนิทรับระบบคีย์การ์ด ทุกระบบนิ่งสนิทยกเว้น...
"อะ..ฮะ..ฮ่ะ...ฮ่า..."
'ฉันเกลียด!!! เกลียดแก'
"หึ...รุ่นพี่ครับใครใช้ให้พี่รักผมไม่ทราบ"
มือเรียวถอดเสื้อเชิ้ตประกอบฉากออก ทายาบาง ๆ บนรอยช้ำสีแดงตามแผงอก
บรรเทาอาการอักเสบของผิวหนัง
รู้สึกพอใจกับรอยบิดเนื้อตัวเองถึงจะเจ็บแต่มันก็สุดคุ้ม...
อยากให้เข้ามาดูอุปกรณ์ ประกอบฉากชิ้นต่อไปจัง
เสียดาย...
อุตส่าห์รื้อผ้าคลุมเตียง จัดร่องรอยการนอน
จนสภาพเหมือนผ่านศึกรักชิงสวาทมาร่วมค่อนคืน
แต่กลับไม่ได้ใช้...
แจจุงนั่งทรุดตัวอยู่ปลายเตียง
เอียงคอมมองตรงไปข้างหน้าไร้การจัดจดต่อสิ่งใดเป็นพิเศษ
เขากำลังคิด...
หลักฐานชิ้นสำคัญ...โครงการนั่นจะทำยังไงให้เป็นของเขาโดยสมบูรณ์!!!
*
*
*
"ยินดีด้วยครับแจจุง พวกเร๊าตบมือรับขวัญหัวหน้าคนใหม่หน่อย...
คนทั้งฮอลเล็ก ๆ ในที่ทำงานเดิมต่างแสดงความยินดีกับอดีตเพื่อนร่วมงาน
ในตำแหน่งใหม่
หัวหน้ากลุ่มของพนักงานยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อไป
"เห็นไม่เท่าไหร่มาเป็นหัวหน้าเสียและ แต่แจจุงเป็นก็ดี ผู้หญิงคนนั้นแปลก ๆ
ทำงานด้วยแล้วมันเกร็ง ๆ ยังไงไม่รู้"
"ขอบคุณครับ...อย่าไปพูดถึงเขาแบบนั้นเลยครับเรามาเริ่มงานของเราดีกว่า...อะแฮ่ม
ทำงานครับทำงาน!!!"
"โห้ววว...นิจะไม่ฉลองกันหน่อยหรอ ว้า...หัวหน้าบ้างานอีกคนแล้ว!!"
"ฮ่ะ...ฮ่า"
ต้องทำงานสิ...ต้องทำลายหลักฐานของผู้หญิงคนนั้นให้หมด
หนึ่งอาทิตย์ของการเปลี่ยนตำแหน่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เขาจัดการคัดลอกเอกสารทุกแฟ้ม ตั้งใจอ่านตั้งใจจับผิดทุกถ้อยคำ
ปรับเปลี่ยนรูปแบบประโยคให้เข้าใจง่ายด้วยภาษาแบบกึ่งวิชาการ
ตามที่ได้เสนอให้ยุนโฮฟัง
และที่สำคัญ...
อ่านแล้วต้องไม่ทำให้นึกถึงผลงานของผู้หญิงคนก่อน
งานไม่ง่ายแต่เขาก็สามารถทำมันได้อย่างง่ายดาย...พรสวรรค์!!...
ขอบคุณครับรุ่นพี่ที่เก็บหลักฐานทุกอย่างพร้อมก็อปปี้ไฟร์ไว้อย่างนี้
ข้อมูลปลดล็อคถึงจะยากไปหน่อยแต่ผมก็รู้แล้วกัน
...พี่เชื่อใจผมนิ...ทุกอย่างมันก็ง่ายขึ้น
เสียเงินให้คนงัดแงะบ้าน ให้ผมได้โน๊ตบุ๊คคู่ใจเล่มนั้นมาอยู่ในมือ
ทรัพย์สินนอกนั้นอยากได้อะไรยกไปได้ก็เอาไป
เสี่ยงสำหรับโจรแต่ประโยชน์มันน่าสนใจ
แต่...
ต้องตามเช็ดตามล้างจ่ายค่าปิดปากไปก็มาก
เพราะความสะเพร่าของคนชั้นล่างชอบใช้แต่กำลัง
จนสมองพิการใช้งานไม่เป็น..
แล้วนี่ถ้าใครสักคนปากเปราะ...เขาไม่แย่หรอกหรือ??
ผมมีวิธีน่า...เชือดไก่ให้ลิงดู ซักตัวสองตัว...ก็กลัวจนขี้ขึ้นสมองแล้ว
พระเจ้าครับ...
ผมชำระล้างคนบาปหนาซักคนแบ่งเบาภาระให้
คงไม่ทำให้พระองค์ลำบากใจที่จะปกป้องคุ้มครองคนธรรมดา
แต่ทำเกินหน้าที่อย่างผมนะครับ...
เพราะทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุที่ผมตั้งใจ!!!
.
.
เช้าวันใหม่ที่สดใสอีกหนึ่งวัน...
ติ๊ดดดด...ติ๊ด สัญญาณโทรศัพท์เตือนว่ามีสายเข้าครางเบา ๆ
บนโต๊ะข้างเตียง...
"ยังเช้าอยู่เลยใครโทรมาน้า"
...แผนผม...สำเร็จแล้วใช่ไหม๊??
"ครับ ผม คิม แจจุงครับ"
"..."
"ห๊ะ!! ครับ ๆ ผมจะรีบไปครับ...คับ"
เสียงรายงานข่าวแว่วมา....
"ขณะนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ทำการตรวจค้นบ้านหลังต้องสงสัย
ได้ของกลางเป็นจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นเป็นเชฟเก็บข้อมูลและเงินส่วนกลาง
ของบริษัทเอสเอ็ม โคเรีย รีเสิร์ทเซอร์
ที่คุณคิม แจจุง ดำรงตำแหน่งผู้บริหารงานวิจัยและค้นคว้า
ได้เข้าแจ้งความไว้เมื่อหลายวันก่อน...ผู้ร้ายได้ทำการต่อสู้กับและเสียชีวิตในที่สุด
ผู้เสียหายที่สงสัยว่าทรัพย์สินมีค่าอาจอยู่ในการครอบครองของผู้ร้ายรายนี้
ขอให้มาแสดงเจตจำนงค์ขอดูหลักฐานได้ที่สถานี่ตำรวจ...."
เป็นโจรก็ต้องตายด้วยมือตำรวจ...แต่
คุณตำรวจครับ...ปิดข่าวได้เนียนจัง ยิงผู้เสมือนผู้ร้ายที่ถือปืนปลอมเป็นอาวุธ!!
ทุเรศ...
โลกมนุษย์...ก็เส็งเครงแบบนี้แหล่ะ
ตัวแปลแรกโดนเก็บไปหนึ่ง...คนอื่น ๆ คงจะสำนึกได้ในไม่ช้า
...อย่าคิดหักหลัง คิม แจจุง!!...
.
.
"แจจุง...ผมเองยุนโฮ"
คนร่างสูงยืนพึงประตูหน้าห้องรอเจ้าของห้องอนุญาตให้เข้าไปด้านใน
"ยะ..(ยุน)"
"มันไม่จริงใช่ไหม๊!!" ยุนโฮพุ่งพรวดเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออก
ไม่รอฟังเสียงคัดค้านจากเจ้าของห้องเลยซักนิด
ร่างบางอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียวถอยร่นไปที่เตียงนอนกลางห้อง
เว้นระยะห่างเพื่อความปลอยภัยแต่ส่งผลอันตรายให้มาถึงตัวในไม่ช้า
"พูดเรื่องอะไรยุนโฮ ผมไปทำอะไรให้คุณ??" แจจุงกระชับชุดคลุมแน่น
ไม่ไว้วางใจชายหนุ่มผู้เคยอ่อนโยนกับตัวเองเลยซักนิด
แววตาตัดพ้อต่อว่าเจือปนความขุ่นแค้นที่เขามองเห็น
ไม่อาจคาดเดาอารมณ์คนตรงหน้าว่ารู้สึกอย่างไรกันแน่
ก่อนที่สติจะตัดสินใจให้ทำอะไรซักอย่างเพื่อคลี่คลายสถานการณ์
มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือเรียวตวัดร่างบางกระเดนไปนอนจุกขวางลำตัว
อยู่บนเตียงนอน
ชุดคลุมถลกร่นหมิ่นแหม่จนคนเห็นหัวใจเต้นตุ๊บ ๆ
ต่อหน้าร่างกายขาวผ่องของเพศชายด้วยกันเอง
"อย่าทำไร้เดียงสานักเลย...คิดจะหักหลังผมหรือไง...ใจร้ายได้ลงคอจัง"
ยุนโฮกระชากชุดคลุมอย่างไม่ไยดี ตวัดชุดสีขาวนวลออกจากร่างกายสวยยั่วตา
แล้วมัดรวบข้อมือทั้งสองข้าง ใช้ผ้าคลุมเนื้อดีผูกรัดแน่นแทนเชือก
ถึงจะไม่ทิ้งรอยแดงบนผิวขาวแต่ความแน่นบีบรัดทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่าง
ร่างกายเปล่าเปลือยพยายามขดตัวบดบังความน่าอายของตัวเอง
ไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็นชัดไปกว่านี้
"...เป็นอะไร...ของเคย ๆ ไม่ใช่หรือ..."
มือหนาขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทนิ่มลื่นด้วยความหลงไหลในเส้นสัมผัส
ก้มหน้าลงต่ำหวังจะดับพฤติกรรมต่อต้านด้วยบทจูบสั่งสอน
ร่างบางพยายามดิ้นหนีอย่างทุลักทุเล ...
ยุนโฮกระชากร่างบางให้คว่ำหน้าลงบนเตียงใช้ลำตัวหนาขึ้นคร่อม
ไม่ให้คนใต้ล่างดิ้นหนีไปไหนได้
มือหนาที่ขยุ้มกลุ่มเส้นผมกระชากดันให้ใบหน้าหวานลอยเด่นขึ้นมา
จากผิวเตียงสีสะอาด...
"ริอาจจะแบล็คเมลกันง่าย ๆ แบบนี้หรือแจจุง...
คราวนี้จะได้เห็นหน้ากันคาตา ว่าร่างสวย ๆ ขาว ๆ
กับเสียงร้องกระเส่า ที่จอง ยุนโฮ กำลังบุกปล้ำ
คือ คิม แจจุง !!! ตำแหน่งกล้องวางได้สวยวีดีโอคงออกมาดีน่าดู"
......................................ยุนโฮ รู้!!!.............................................
"มองอะไร??"
ตาคมหลี่ตามองอีกทีพร้อมรอยยิ้มเยาะ...
"ผิดหวังหรือไง กล้องไม่เพลน แต่ผมยังเซ็กซ์ได้นะ...โป๊อยู่ได้ไม่อายฟ้าอายดินหรือไง"
ยุนโฮนั่งสูบบุหรี่ปล่อยอารมณ์สบาย ๆ
"ยังไม่ได้คิดบัญชีแค้น!! คุณทำงี้ได้ไง ทิ้งผมกลางอากาศเลยนะ
ถึงฝั่งแล้วถีบเรือทิ้งได้ลงคอ"
ร่างบางมุดตัวสอดใต้ผ้าห่มบนที่นอนหนาไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่าทำหน้างง ๆ ให้
แล้วหันหนีไปอีกทาง
"นิไม่คุยกันให้รู้เรื่องเด๋วมีปล้ำ"
ยุนโฮหันหน้ามาประทะแผ่นหลังบางปากก็พ่นระบายควันเผาบุหรี่ ไปเรื่อย ๆ
"อยากทำไรก็ทำเช่ พูดมากเป็นตาแก่อ็อฟเด็กวัยรุ่นไปได้!"
"หิ....เชิญชวนแบบนี้ผมไม่กล้าหรอกครับแจจุง คราวนี้ไม่อัดวีดีโอ
เกิดคุณติดกล้องวงจรปิดไว้ ก็เป็นข้อหามัดตัวผมอีก
เชิญนอนหนาวไปคนเดียวเถอะครับ...ตามสบาย"
"อย่ารู้ทันให้มากนักน่า" แจจุงดันตัวลุกขึ้นมานั่งในระดับเดียวกัน
รอยยิ้มเหนือกว่าฉาบเคลือบบนริมฝีปากหยัก
ยิ่งทำให้คนเห็นถึงกับอยากเอาชนะรอยยิ้มร้ายนั่นนัก
"ผม...เป็น...คน...เลือกคุณ..."
มือหนาเชิดปลายคางมนยกสูง ริมฝีปากกดจูบบนเรียวปากสีสวยแรง ๆ
คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บ
"อย่าทำให้ผมต้องทำลายคุณ!!!" คนตากลมถลึงตาเข้าใส่สะบัดหน้าหนีคนมือคีม
ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้ แต่ต่อไปก็ไม่แน่!
เรียวแขนโน้มคนหน้าหล่อเข้าใกล้จงใจปล่อยผ้าห่มที่เคยพันห่อร่างกายให้ร่วงหล่น
ไปกองอยู่บนสะโพก ปิดปังความต้องการบางอย่างตรงส่วนหน้าด้วยรอยยิ้มเขินอาย
"คิดจะมาแล้วก็ไปง่าย ๆ หรือไง มาแค่เตือนสติผมจริง ๆ หรือยุนโฮ"
รอยยิ้มยั่วกระตุ้นความกำหนัดได้บ้างแต่ไม่ใช่กับ จอง ยุนโฮในคืนนี้
นายตัวร้ายทำแสบนัก
เล่นกวาดข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของเขาไปจนหมดพร้อมสาดไวรัสเข้าใส่
จนฐานข้อมูลหายเกลี้ยง แน่นอนข้อมูลสำรองยังอยู่ที่เขา
แต่ข้อมูลเก่าที่ละเอียดกว่าในโครงการเดิมที่ร่วมทำกับเจสสิก้าหายไปเกือบทั้งหมด
...อยากจะจับหักคอมากกว่ามาเพื่อมีเซ็กส์!...
ร้าย ๆ แบบนี้ น่าดัดสันดานนัก!
"อย่าเอาร่างกายมาล่อผมแจจุง..." ยุนโฮตวัดผ้าห่มคลุมกลับไว้ตามเดิม
"มันน่าเบื่อเหมือนคนขายตัว!!!"
ใบหน้าคมก้มต่ำในระยะประชิดบรรจงกระซิบคำพูดกัดกินข้าง ๆ ใบหูเรียว
"ไม่สนคนขายตัว งั้นสนใจลูกตะกั่วสินะ!!!"
มือบางกระชากคอเสื้อจ้องกลับด้วยสายตาดุดัน
ปี๊...ปี๊ป...ปัง!!!!
ระบบล็อกถูกปลดอย่างรวดเร็ว
ชายในชุดสูทสีดำสองสามคนวิ่งกรุมายังเจ้านายของตัวเอง...คุณจอง ยุนโฮ
"หยุด!! ไม่มีอะไร ลูกหมาน้อย ๆ คงหมั่นเคี้ยวกับฟันที่เริ่มขึ้น"
รอยยิ้มร้ายกาจสมทบทับคำพูดเปรียบเปรยนั่น
"ฮึ้ย...ระวังตัวจริงนะ" แจจุงค้อนใส่เข้าให้
ทำไมเขาต้องรู้สึกแพ้อย่างราบคาบชายคนนี้อยู่เหนือเขาทุกอย่างเลยหรือไง
สักวันเถอะน่ะ...จะทำให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย
ร้ายนักอยากรู้จะกลัวเมียหรือเปล่า!!!
"ไม่ได้หรอกกับคุณน่ะถ้าให้ขยับฆ่าได้ทุกคนแหล่ะ...แต่อย่าคิดว่าผมจะตามเกมส์ไม่ทัน"
ดวงตากรุ้มกริ่มมองทะลุถึงความคิดคนตรงหน้าได้ไม่ยาก
"พูดบ้าอะไร!!!"
ซองสีน้ำตาลโยนลงมาตรงหน้าแจจุง มือเรียวเปิดซองออกอย่างรวดเร็ว....
ภาพถ่ายของเขาหลายสิบใบกับทุกเหตุการณ์ที่เขานัดเจอกับบุคคลร่วมแผนการ
"นี่คุ๊ณ..
"ไม่คิดหรือ ว่าโกดังร้างน่ะมันหาง่ายเกิน...
"..."
"แล้วตำรวจทำไมต้องบ้าจี้ตามไปที่นั่นหลังจากคุณแจ้งไปไม่ถึงสิบนาที...
"..."
"แล้วก็ โจรมันหน้าโง่ไปไหม๊ ที่ยอมไปตามนัด...
"คุณคิดจะพูดอะไรไม่ทราบ?"
ยุนโฮหันกลับไปยังลูกน้องของตัวเอง กระดึกนิ้วเรียกชายคนหนึ่งออกมา
"ไอ้โจรนั่น....!!!"
"ครับ ลูกน้องมือหนึ่งผมเอง"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณ คิม แจจุง นี่กะจะเล่นให้ผมถึงกับไปเกิดใหม่เชียวนะ
ร้ายไม่เบา ๆ"
อดีตโจรยิ้มอย่างยินดีที่ได้เจอชายหน้าสวยแต่ใจเด็ดหวังฆ่าตัวเองปิดปากอีกครั้ง
แต่อยู่ในสถานการณ์ที่อยู่เหนือกว่า...
นี่ถ้าไม่อยู่ในเหตุการณ์แผนซ้อนแผนเขาคงจะรอดได้อย่างทุลักทุเลพอดู
"ออกไปไป๊ คนจะนอน!!!"
ใบหน้าสวยงองุ้มด้วยความคับแค้นใจ
นี่เขาโดนไอ้ลูกชายบริษัทต้อนให้เดินตามเกมส์หรือไงเนี่ย
เจ็บใจเว้ย!!!...
"ร้ายได้แต่อย่าให้เข้าทางผมแล้วกัน...เพราะผมเปิดรับได้ก็เขี่ยทิ้งได้"
มือยาวคว้ารีโมทเปิดโลกทัศน์ให้หนุ่มน้อยที่ริหัดเป็นคนร้าย
ได้รับทราบข่าวสารที่น่าสนใจ
"ได้เวลาพอดี"
น้ำเสียงกระซิบเบา ๆ เป่ารดข้างใบหูจนอีกฝ่ายต้องหันหนีด้วยความรำคาญ
"...จากการค้นหาเบาะแสทราบว่า
หญิงดังกล่าวเกิดอาการเครียดจากการลดตำแหน่งทางการงาน
และตรวจพบของมึนเมาภายในห้องพักจำนวนหนึ่ง
คาดคะเนว่านี่คงเป็นที่มาของการพลัดตกจากระเบียงชั้นบน
มายังสระน้ำด้านหลังบ้าน และจมน้ำตายในที่สุด..."
ผลลัพท์ของคนหักหลัง...
หรือหมดประโยชน์...
หรือคนโดนเขี่ยทิ้ง?...
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดทางเดียวที่จะได้รับคือความตายใช่ไหม๊...
"...."
"นอนหลับให้สบายนะครับแจจุง สวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าให้รุ่นพี่ของคุณ
ได้เข้าไปอยู่ในอ้อมอกของพระองค์ด้วย"
"เจสสิก้า! คะ..คุณฆะ...(ฆ่ารุ่นพี่)"
"ชู่ววววส์... goodnight!!!"
จูบละมุนกดทาบลงบนหน้าผากเรียบเนียนเป็นการจากลาในคืนนี้
"...ยุนโฮ คุณ!..."
"เด็กดื้นน่ะน่ารัก แต่ผู้ใหญ่ที่ดื้อเนี่ยต้องใช้บทลงโทษกันบ้าง ใช่ไหมแจจุง"
.
.
.
หากคิดจะร้าย...ต้องร้ายให้สุดขั้ว...หากคิดจะชั่วต้องตามทันคนอื่น!!
ร้ายจด ๆ จ้อง ๆ ร้ายกล้า ๆ กลัว ๆ...อย่าทำ...
เสียเวลาการเป็นคนเลว!!!
END
เราเปิดให้อ่านได้อย่างสบายใจ
ไม่ต้องคอมเม้นท์
และก็ปิดรับคอมเม้นท์
ถ้าคุณคนอ่านมีความสามารถแฮกบล็อก
นำฟิคที่อยู่ในนี้ไปโพสที่อื่น
ช่วยหยุดความคิดและการกระทำไร้มารยาทแบบนั้นด้วย
คุณพระคุ้มครองค่ะ
อยู่กันแบบเงียบๆ สงบๆ กันต่อไป
โชคดีค่ะท่านผู้อ่านทุกคน
edit @ 15 Oct 2008 18:25:12 by ^^FlyingBirth^^
